مقدمه: Plasma cell GINGIVITIS ژنژیویتی با نمای کلینیکی شامل لثه افزایش حجم یافته قرمز و شکننده و گاهی گرانولر است که به راحتی خونریزی می کند و معمولا باعث از دست رفتن چسبندگی نمی شود. در نمای هیستولوژی این ضایعه در بافت همیند زیرین ارتشاح متراکم پلاسماسل ها وجود دارد که به سمت اپی تلیوم دهانی گسترش می یابد از علل ایجاد آن آلرژی به عوامل مختلف مانند آدامس ها، خمیردندانها و ... ، راکسیونهای اتوایمیون، عدم تعادل هورمونی و انفیلتراسیونهای هماتولوژیک را مطرح ساخته اند اما در برخی از موارد نیز علت مشخصی یافت نشده است هدف مطالعه گزارش موردی از این بیماری و نحوه انجام درمان بود.یافته ها: مورد دختری 14 ساله بود که شکایت از خونزیزی لثه ها داشت در معاینات داخل دهانی افزایش حجم منتشر لثه و قرمز آتشین در Sextant قدام و سمت راست فکین مشاهده شد در معاینات خارج دهانی نیز یافته خاصی بدست نیامد آزمایشات هماتولوژیک بیمار نیز نرمال بود در نمای رادیوگرافیک تحلیل استخوان مارژینال مشاهده نشد و در نمای هیستوپاتولوژیک اپی تلیوم آکانتوتیک همراه با ارتشاح متراکم سلولهای آماسی با غلبه پلاسماسل در لامینا پروپریای زیرین مشهود بود. جراحی به روش Flap به منظور حذف افزایش حجم های لثه ای انجام شد و سپس بیمار تحت درمانهای Maintenance قرار گرفت. بحث و نتیجه گیری: در مورد فوق هیچ عودی از بیماری طی 6 ماه دوره Fallow up مشاهده نشد و عامل آلرژن خاصی در رابطه با این بیمار یافت نشد اما باتوجه به اینکه بیمار در سن بلوغ دچار این ضایعه شده احتمال می رود که ضایعه فوق در ارتباط با عدم تعادل هورمونی ایجاد شده باشد که یکی از عوامل مطرح در ایجاد بیماری می باشد.

مقدمه: بیماران بتا تالاسمی ماژور به صورت منظم خون دریافت می کنند. این بیماران برحسب شدت بیماری، نحوه و عوارض درمان ممکن است به بیماری های قلبی، کبدی و یا دیابت مبتلا شوند، در نتیجه باید تحت مراقبت و معاینات منظم پزشکی قرار گیرند. متاسفانه مشکلات دهانی و دندانی در این بیماران کمتر مورد توجه قرار گرفته است. اطلاعات موجود در منابع راجع به فراوانی ژنژیویت در این بیماران کم بوده و محققین نظرهای مختلفی را بیان نموده اند .هدف: این مطالعه به بررسی فراوانی ژنژیویت با استفاده از شاخص لثه ای(Gingival Index=GI) در بیماران بتا تالاسمی ماژور و مقایسه آنان با افراد سالم پرداخته است.مواد و روش ها: مطالعه حاضر از نوع مقطعی با انتخاب گروه کنترل بوده است. 58 بیمار در درمانگاه انجمن تالاسمی ایران و 58 فرد سالم (مراجعین دانشکده و همراهان سالم بیماران) از نظر شاخص لثه ای مورد بررسی قرار گرفتند. دو گروه از نظر سن، جنس، وضعیت اقتصادی-اجتماعی و بهداشت دهان همسو(match) شدند.نتایج: 39 نفر از بیماران، ژنژیویت خفیف و 19 نفر ژنژیویت متوسط داشتند در گروه شاهد 55نفر مبتلا به ژنژیویت خفیف و 3 نفر مبتلا به ژنژیویت متوسط بودند. هیچ یک از بیماران یا افراد سالم ژنژیویت شدید نداشتند. از نظر آماری تفاوت معنی داری بین شاخص لثه ای دو گروه دیده شد .(p<0.01) میانگین میزان فریتین سرم در گروه بیمار 1758.67 ng/ml بود و 39 نفر از بیماران طحال برداری شده بودند. بین میزان فریتین سرم و طحال برداری با شاخص لثه ای همبستگی مشاهده نشد.نتیجه گیری: افزایش ژنژیویت در بیماران بتا تالاسمی ماژور نشان می دهد که این بیماران باید مورد توجه خاص دندانپزشکی (به خصوص از نظر وضعیت لثه) قرار گیرند. 

هدف: لیکن پلان یک بیماری التهابی پوستی-مخاطی می باشد. از عوارض آن می توان به ایجاد زخم، سوزش و ناراحتی بیمار و احتمال بدخیمی اشاره کرد. در مطالعات قبلی درمان قطعی برای ژنژویت دسکواماتیو ناشی از لیکن پلان ذکر نشده و درمان های مختلف نتایج متفاوتی داشتند، با توجه به اهمیت موضوع هدف این مطالعه نشان دادن نتیجه یک روش درمانی خاص برای این بیماری بود. گزارش مورد: خانمی 45ساله با شکایت از سوزش لثه مقاوم به درمان های معمول، به کلینیک دندان پزشکی مراجعه نمود. بیمار از نظر سیستمیک سالم بود، در معاینه داخل دهانی ضایعات سفید و قرمز در مخاط گونه ها و بوردرهای زبان مشاهده شد که با توجه به حضور خطوط ویکهام، تشخیص لیکن پلان مطرح شد. لثه ها نیز مبتلا به ژنژنویت دسکوماتیو بود. مقداری جرم و پلاک نیز در معاینه دیده شد. در ابتدا وجود دیسپلازی با انجام رنگ آمیزی تولوئیدن بلو رد شد. سپس بیمار به پریودنتیست ارجاع داده شد و تحت درمان جرم گیری، تسطیح ریشه و آموزش بهداشت دقیق قرار گرفت. جهت کنترل ضایعات ناحیه گونه و زبان از بیمار خواسته شد روزی یک آمپول تریامسینولون را به صورت دهانشویه و برای ضایعات لثه ای مقاوم تر، پماد هیدروکورتیزون را در تری گذاشته روزی دو بار هر بار 5 دقیقه استعمال کند. بیمار بعد از یک، دو و سه هفته مجدداً معاینه شد و بهبودی مشخصی از هفته اول فالوآپ شروع شده و تا هفته سوم برطرف شدن ضایعه حاصل شد. نتیجه گیری: تجویز کورتیکواستروئیدها با استفاده از روش تری، روش مناسبی برای درمان ژنژویت دسکواماتیو ناشی از لیکن پلان می باشد.

سابقه و هدف: با توجه به توصیه هایی که امروزه در رابطه با کاربرد توام روشهای مکانیکی و شیمیایی در کنترل پلاک میکروبی و بالطبع بهبود ژنژیویت ارائه شده است و با توجه به این نکته که کلر هگزیدین به عنوان یکی از موثرترین مواد شیمیایی در کاهش پلاک و بهبود التهاب لثه شناخته شده است مطالعه حاضر با هدف بررسی اثرات کلینیکی کلر هگزیدین ایرانی و خارجی بر روی بهبود التهاب لثه (ژنژیویت) انجام پذیرفت. مواد و روشها: 42 نفر از دانشجویان دانشگاه شهید بهشتی واجد شرایط تحقیق در این مطالعه شرکت نمودند که در پایان مطالعه تنها 35 نفر باقی ماندند. پس از جلب موافقت شفاهی افراد، 5 شاخص CSI, ETSI, PBI, GI, PI به عنوان مبنا اندازه گیری گردید. سپس بیماران از نظر شاخص های ETSI, GI, PI و تعداد پرکردگی یکسان شدند. با توجه به اینکه میانگین شاخص جرم کل افراد حدود 1 بود، بیماران به دو گروه مصرف کننده دهانشویه ایرانی و خارجی تفکیک گردیدند. مطالعه به صورت کارآزمایی بالینی، تصادفی و دو سویه کور صورت گرفت بطوری که محقق و بیماران از نوع دهانشویه مصرفی بی اطلاع بودند. بعد از گذشت یک ماه از مصرف دهانشویه ها، شاخصهای فوق به استثنای شاخص CSI مجدداً اندازه گیری شدند. یافته ها: نتایج حاکی از آن بود که در هر دو گروه، هر 4 شاخص تغییرات معنی داری را نسبت به میزان مبنا نشان دادند اما بین دو گروه از نظر هر 4 شاخص تفاوت معنی داری وجود نداشت، این بدان معنی است که این دو دهانشویه دارای اثرات کلینیکی یکسان و مشابه می باشند و هیچ موردی از حساسیت نسبت به دهانشویه ایرانی مشاهده نگردید. دهانشویه ایرانی میزان رنگیزه کمتری را نسبت به مشابه خارجی ایجاد نمود. نتیجه گیری: با استناد به این مطالعه کلینیکی همکاران محترم می توانند با اطمینان بیشتری دهانشویه ایرانی را تجویز نمایند.

سابقه و هدف: التهاب لثه شایع ترین فرم بیماری لثه می باشد که با تحریک عوامل محرک موضعی نظیر پلاک باکتریال چسبیده به دندانها ایجاد شده و به خوبی به درمانهایی نظیر کنترل مکانیکی و شیمیایی پلاک جواب می دهد. استفاده از دهانشویه از راه های کنترل شیمیایی پلاک است که در این مطالعه اثر دهانشویه پرسیکا روی بیماران مبتلا به التهاب لثه مورد بررسی قرار گرفت.مواد و روشها: این مطالعه تجربی بر روی 60 بیمار مبتلا به التهاب لثه متوسط انجام شد. افراد مورد مطالعه به دو گروه مساوی مورد و شاهد تقسیم شده، هر دو گروه تحت آموزش بهداشت دهان قرار گرفتند. از افراد گروه مورد خواسته شد علاوه بر رعایت بهداشت دهان و دندان براساس آموزش های داده شده از دهانشویه پرسیکا نیز استفاده کنند. اندازه گیری شاخص لثه ای، پلاک دندانی، خونریزی از لثه و عمق پاکت در زمان شروع مطالعه، دو هفته و پنج هفته پس از شروع مطالعه انجام گرفت. داده ها با استفاده از آزمون آماری Repeated measurement, paired T-test تجزیه و تحلیل و P<0.05 معنی دار تلقی شد.یافته ها: شاخص های لثه ای، پلاک دندانی و خونریزی از لثه به طور معنی داری پس از پنج هفته در گروه مورد نسبت به شاهد کاهش یافت (P<0.05). شاخص لثه ای در گروه مورد 52%، در گروه شاهد9%  و شاخص پلاک دندانی در گروه مورد 47% در گروه شاهد 11% و شاخص خونریزی از لثه در گروه مورد 56%، در گروه شاهد 9.5% کاهش نشان دادند. عمق پاکت نیز درصد کاهش آن پس از گذشت 5 هفته در گروه مورد (1.3%) بیشتر از گروه شاهد (1.1%) بود. نتیجه گیری: با توجه به نتایج درمانی دهانشویه پرسیکا در این مطالعه و تاثیر آن در کاهش شاخص های پریودونتال و عدم گزارش عوارض جانبی، استفاده از این دهانشویه برای درمان التهاب لثه توصیه می گردد.